அகரமுதலி

அசோதை வருடிடும் சுருள்கரும் குழல்களும்

ஆய்ச்சியர் கொஞ்சிடும் அதிசுந்தர வதனமும்

இன்னிசை ஊற்றெடுக்கும் செவ்வாய் அதரமும் 

ஈர்த்தே ஆட்கொள்ளும் குவளையன்ன விழிகளும்

உம்பர்கோன் வியக்கக் குன்றேந்தும் சிறுவிரலும்

ஊழியில் ஆலிலை மேலெழுந்த திருவடிவும்

எதிர்வரு தடைநீக்க விறைந்திடும் கரங்களும்

ஏங்குவோர் குறைநீக்கும் ஏற்றமிகு செவிகளும்

ஐயமின்றி சரணடைவோர்க் கருளும் தாளிணையும்

ஒப்பிலா அழகனைத்தும் தெவிட்டாத தெள்ளமுதாம்

ஓய்வறியா மாமணியே வரும்பிணி தகர்த்திடும் 

ஔடதம்  உமதடிகள் அவையென்றும் எமதிலக்காம் !